26.07.2025
Frontignan-Agde – 32 km, 2 śluzy, czas 4 godziny.
Wypływając z halte fluviale we Frontignan płyniemy chwilkę kanałem Rodan-Sete i wpływamy na Etang de Thau – jedno z największych jezior przybrzeżnych we Francji. Jezioro ma powierzchnię 75 km2 i jest znane z hodowli ostryg i małży.
Jest szerokie na ok 4 km. Kilometrowa grobla oddziela je od morza. Podobnie jak wczoraj mocno wieje (28 km/h, porywy sięgają 40 km/h) i mamy wyjątkowo niemiłą boczną falę sięgającą 1 m. Do pokonania mamy 18 km zanim wejdziemy z niego w Kanal du Midi. Wszystkie boki i okna na łodzi mamy pozamykane bo woda wlewa się do łódki ze wszystkich stron.
Trzy kilometry przed kanałem wiatr słabnie.
Przed nami pierwsza śluza. Następuje sprawdzenie viniety (tylko słownie), spisanie nazwy i numeru rejestracyjnego łodzi oraz kierunku w jakim zmierzamy. Śluza jest mała ma 40 m długości, 6 szerokości, opuszczamy się 1,5 m. Przed przerwą obiadową udaje nam się jeszcze pokonać śluzę Rondo i docieramy na miejsce, które mamy zarezerwowane na postój. Śluza Rondo jako jedyna na Kanale Południowym i jedna z nielicznych na świecie ma okrągły kształt. Została wybudowana w 1675 r. i ma trzy bramy: w stronę Beziers i Carcassonne, Etang de Thau oraz w stronę Morza Śródziemnego. Każde wrota otwierają się na inny poziom wody. Hook po przepłynięciu przez lagunę pokryty jest grubą warstwą soli. To niesamowite. Jutro generalne mycie.
Kanał Południowy łączy Morzem Śródziemne z Tuluzą. Rzem z kolejnym Kanałem De Garonne,zaczynającym się właśnie w Tuluzie tworzy Canal des Deux Mers czyli kanał, który łączy Morze Śródziemne z Atlantykiem. Projekt jego budowy powstał na zlecenie Ludwika XIV. Ma 240 km długości i 91 śluz. Przed jego powstaniem statki handlowe musiały okrążać cały Półwysep Iberyjski co było bardzo czasochłonne i drogie. Oddany do użytku w 1681 r. skrócił drogę oraz zapewnił bezpieczną żeglugę po śródlądziu.
Cumujemy bokiem na doczepkę do innej łodzi i aby wyjść na ląd musimy przejść z rufy po trapie na inną łódkę i dopiero na pomost. Całe szczęście, że nasz „owczarek mazurski” jest skoczny i od szczeniaka obeznany z infrastrukturą portową. Nie stoimy na pełnym legalu, zapewne przyjmujący nas Oliver dorabia sobie w ten sposób ale innego wyjścia nie ma. Znalezienie normalnego portu na dłuższy postój było w szczycie sezonu niemożliwe bez wcześniejszej rezerwacji. Oliviera polecił nam telefonicznie kapitanat innego portu. Mamy szczęście. Mając potwierdzenie dwutygodniowego postoju rozpoczynamy poszukiwania pokoju. Oferty na booking’u od wczoraj znikają błyskawicznie. We Francji od piątku trwają wyjazdy na urlopy a Autostrada Słońca stoi w korkach. Nie chcieliśmy rezerwować pokoju wcześniej bo nie mieliśmy gwarancji postoju a oferty z tak krótkim wyprzedzeniem są bezzwrotne. W poniedziałek po południu wprowadzamy się do klimatyzowanego apartamentu z tarasem i aneksem kuchennym na całe 8 dni. Będzie tak jakby komfortowo parafrazując tekst z filmu Kogel-mogel. A za niecałe 2 tygodnie przyjeżdża Kasia, córka Kapitana z Alanem i popłyną z nami dalej kanałem.
Od Paryża przepłynęliśmy 1037 km w ciągu 25 dni. Dodatkowych 15 było wolne. Pokonaliśmy 226 śluz, jeden długi na 3 km tunel i jeden zwodzony most. Łącznie od Szczecina 2996 km w ciągu 96 dni, z czego 26 było wolne od pływania. Łącznie pokonaliśmy 400 śluz, 30 mostów zwodzonych i 5 tuneli. Nasza średnia prędkość to 8 km/godzinę a średnie spalanie to 4,5 l/motogodzinę. Gdyby nie katastrofa na kanale Burgundzkim (huragan), gdzie zmuszeni byliśmy koczować przez dodatkowe 2 tygodnie bylibyśmy na południu Francji w Agde dokładnie w dniu zaplanowanym przez Kapitana. Ale i tak jest dobrze.
Z pamiętnika Majtka: Całą drogę przez lagunę siedziałam w kapoku. Obiecałam sobie, że w drodze powrotnej poczekamy na mniejszy wiatr by spokojnie dopłynąć do Frontignan. Nasi znajomi Francuzi napisali nam, że dzisiejszy północny wiatr był w porządku, bo kiedy wieje Mistral to dopiero jest zabawa. Kurtyna.
