22.09.2025
Schlogen – Linz: odległość 55 km, 2 śluzy, czas 5:45 h (śluzy 45 min).
Po wyjściu z portu cały czas płyniemy wąską doliną, otoczoną wzgórzami, lasami i coraz to mijamy małe wioski. Wzdłuż brzegu biegnie ścieżka rowerowa Donauradweg, na której panuje spory ruch. Przepływamy obok zamków i klasztorów.
Za pierwszą śluzą obsługiwaną przez Austriaków czyli Aschach wita nas inny świat. Nie jest już tak pięknie, znikają wzgórza, pojawiają się pola a miejscami robi się nieco przemysłowo. Odcinek ok. 50 km od okolic Passau za Schlogen to jak na razie numer 1 w kategorii widokowej na całym naszym rejsie. Płyniemy z prędkością 11 km/h przy spalaniu 6 l/h. Szerokość rzeki jest zmienna od 200 do 400 metrów, podobnie głębokość od 4 do 9 metrów aczkolwiek ponownie zdarzyła nam się głębia wynosząca 38 metrów.
Na austriackim odcinku Dunaju mamy 9 śluz, każda składa się z dwóch komór a o tym którą się przeprawiamy decyduje operator. Telefony na śluzy, informacje o poziomach wody i komunikaty żeglarskie znajdują się na stronach: www.viadonau.org, https://www.doris.bmimi.gv.at/ lub w aplikacji DoRis mobile. Na stronach widnieje też informacja o określonych godzinach śluzowania łodzi turystycznych (trzy w ciągu dnia) ale w praktyce wygląda to tak jak jak na innych śluzach czyli najlepiej dzwonić 20 min wcześniej i się zapowiedzieć. Jak jest dobry dzień to płyniemy jak gorszy to czekamy pokornie na większe łodzie. W trakcie śluzowania osoba przebywająca na pokładzie musi mieć ubraną kamizelkę ratunkową. Płynąc do Wiednia cały czas się opuszczamy, wysokości są różne od 10 – 16 m. Na niektórych śluzach są ruchome polery.
Im bliżej Linzu tym więcej mostów i oznak miejskiego życia. Mijamy sławne Ars Electronica Center – jedno z najbardziej nowoczesnych muzeów nauki i technologii w Europie. Zwiedzać nie będziemy ponieważ nie mamy co zrobić z naszym futerkiem.
Cumujemy w Winterhafen Linz położonym 2,5 km od centrum. To duży port przeładunkowy i żeglugowy wykorzystywany też przez łodzie turystyczne. Pierwotnie powstał jako port zimowy czyli bezpieczne miejsce, gdzie statki zapadały w zimowy sen. Nasz postój ustalamy wcześniej i na kei oczekuje na nas przemiła pani z obsługi. Marina Nibelungen położona jest na samym końcu portu. Otrzymujemy kluczyk do bramki oraz kopertę na opłatę, która wynosi 25 e. Przy wypływaniu wszystko wrzuca się do skrzynki. Ruszamy w miasto.
Kierując się w stronę centrum od razu zaliczamy obowiązkowy punkt na mapie Linzu czyli bulwary nad Dunajem. To szeroka promenada z widokiem na rzekę, mosty i charakterystyczne budynki w mieście.
Promenadą docieramy do Hauptplatz czyli serca miasta. To duży plac, otoczony barokowymi kamienicami na środku którego znajduje się Kolumna Trójcy Świętej. Pomnik wzniesiono w 1723 r. jako wotum wdzięczności za ocalenie miasta od pożarów i zarazy.
W drodze do katedry robimy przystanek w ulicznej kawiarni na obowiązkowy Linzer torte. To najsłynniejsze ciasto w Linzu i jedno z najstarszych znanych ciast na świecie z udokumentowanym przepisem – najstarszy pochodzi z 1653 r. Kruche ciasto przygotowywane jest z mąki, masła, orzechów, migdałów, cynamonu i goździków. Nadzienie to konfitura porzeczkowa lub malinowa. Na wierzchu ciasta musi być kratka. Można jeść z bitą śmietaną lub bez. Pycha. Do tego super czarna kawa.
Katedra w Linz to największy kościół w Austrii i wygląda dokładnie tak, jak francuskie kościoły czyli z zewnątrz wykończona jest z przepychem. Większość kościołów w Niemczech, które widzieliśmy ma bardziej surową formę. Może pomieścić 20 tyś wiernych.
Planowaliśmy jeszcze wjazd zabytkowym tramwajem na Postlingberg czyli najbardziej znane wzgórze z bazyliką ale nie udało się. Nasze plany pokrzyżował deszcz. Aplikacja Windy dostaje czerwoną kartkę. Niewątpliwie Linz jest ciekawym, dużym, przepięknie położonym nad Dunajem miastem, które warto odwiedzić. Do tej pory przejeżdżaliśmy zawsze obok jadąc na narty. Warto tu zajrzeć na chwilę.
